Welkom op de site van de Protestantse Gemeente Oud Avereest - Balkbrug

De liefde van God, die wij in het bijzonder hebben leren kennen in                   Jezus Christus, is het kloppende hart van onze gemeente.
Vanuit dat kloppende hart willen we als gemeente iedereen zich welkom laten voelen bij erediensten en/of activiteiten

Coronamaatregelen

Vanaf zondag 20 december zijn de diensten in de Brugkerk uitsluitend online; dat wil zeggen zonder kerkgangers. Voor een uitgebreide motivatie van dit besluit verwijzen we u graag naar het bericht van de kerkenraad. De zondagse diensten zijn online vanaf 10.00 uur via de kerktelefoon of via kerkdienstgemist.nl te volgen. Meer informatie over de kerkdiensten kunt u lezen op de Leef Mee en onder het kopje Kerkdiensten. U kunt de kerkdienst hier live, of achteraf, beluisteren.

 

Aan de kinderen van de Kindernevendienst

Jammer genoeg is er op dit moment geen kindernevendienst. We willen jullie wel graag wijzen op de website van Kind op Zondag: www.kindopzondag.nl. De redactie van Kind op Zondag vindt het erg belangrijk dat het kinderwerk doorgaat in deze tijd. Het volledige materiaal van de betreffende zondag is, zolang de kerken dicht zijn, beschikbaar op de website. Op die manier kunnen jullie thuis de verhalen en de werkbladen downloaden en ermee aan de slag gaan. Veel plezier daarbij!


IMG 20200322 WA0002 002 3

 

In de woestijn worden kinderen groot

De 40-dagentijd is al begonnen, een tijd van voorbereiding naar Goede Vrijdag en Pasen. Bladerend in ons Liedboek kwam ik deze dagen terecht bij lied 806. Een kinderlied van Hanna Lam. Maar een goed kinderlied is ook voor grote mensen. Lees het maar eens voordat u aan deze overdenking begint. Of zing het samen met je kinderen die nu zoveel tijd thuis zijn.

Om het met een Bijbels beeld te zeggen: het is woestijntijd. En lied 806 zingt daarover.

Woestijn.

De wereld waarin zoveel niet kan. Het leven dat overgeleverd is aan eindeloze eentonigheid. Ruimte te over, ja, maar wat kun je in die ruimte? Er mag zoveel niet. Er kan zoveel niet. En toch moet het leven doorgaan. Thuis. Almaar die zandwoestijn.

Zomaar te gaan met een stok in de hand, dat is met zo min mogelijk bagage. Kinderen en tieners huilen of vragen en klagen, moeten we nog lang? Mopperende ouders met korte lontjes, soms ook hele moeilijke thuissituaties. Grootouders die verlangen om hun kleinkinderen te knuffelen. Mensen die alleen gaand zijn en misschien wat meer moeite moeten doen voor contact. Al kan het ook dat je op een of andere manier er toch aan kunt wennen. ‘Alles went’ zeggen we ook wel. Dan leren we er mee om te gaan, te accepteren.

De woestijn.

Eindeloze zandvlakte. Is dat het alleen? Als ik het verhaal van Israëls woestijnreis lees, dan lees ik ook over andere momenten onderweg. Ik hoor over oases die het volk onderweg vindt, en ik hoor over manna en over hemelse traktatie van kwakkels. Een oase – zo af en toe. Om even op adem te komen. En het manna – elke dag.

Als we ons verplaatsen in die woestijnreis, dan is het goed om ons af te vragen: wat en waar is een oase waar ik kan opademen? Even bij kan tanken? Die ontmoeting met die ene mens die bij mij op bezoek komt of naar wie ik even toe kan. Of die kerkdienst van mijn eigen gemeente die ik op zondagmorgen of later kan meebeleven op de bank of in de stoel. Die bijzondere avondmaalsviering die ik thuis met mijn kinderen kon meebeleven rond de eigen feestelijk gedekte tafel.

En kan ik over het manna ook mijn eigen verhaal vertellen? Dat brood uit de hemel dat elke morgen op het zand lag en dat genoeg was voor die dag? Bijvoorbeeld een lied of een tekst uit de Bijbel voor die dag. Of ‘gewoon’ een kaartje dat op de mat valt of in de brievenbus van het appartement waar ik woon. Of dat telefoontje dat mijn hele dag opfleurt.

De woestijn.

Aan het begin van het evangelie staat ook een woestijnverhaal. Over Jezus, veertig dagen in de woestijn. En het was ook voor Hem niet eenvoudig om die leegte door te komen. Zal Ik dit? Zal Ik dat? Nee, niet doen! Bij de les blijven. Gericht blijven op wat moet gebeuren. Op wat Ik moet doen. In deze tijd. Op dit moment. En met God kom Ik er wel! Vertrouwen!

Willen we verder, dan zullen we door de woestijn heen moeten. Door het zand. Het is de enige weg. Doen wat gedaan moet worden, met en ook aan elkaar. We hebben nog een tijdje te gaan door de crisis van nu. Het is niet gemakkelijk. We kunnen elkaar danig in de weg zitten. Maar… is er zo af en toe ook een oase? En valt er ook manna voor mij neer?

Ik zal het alleen ontdekken als ik doorga. Volhoud. Als ik blijf zoeken - en dan ook zal vinden.

 

Zomaar te gaan, wordt het leven of dood?

In de woestijn worden kinderen groot.

Ds. Remko Veldman

Waar staan wij voor?

De Protestantse Gemeente van Oud Avereest-Balkbrug kiest ervoor om:

  • een Christusbelijdende gemeente te zijn, geworteld in het wonder van Pasen
  • een open kerk te zijn, zowel naar elkaar toe als naar de samenleving
  • om te zien naar elkaar bij vreugde en verdriet
  • onderdak te bieden aan mensen die op verschillende manieren hun geloof beleven
  • tijd en aandacht te investeren in het jeugdwerk
  • betrokken te zijn bij de wereld om ons heen door diaconaat en zending

 

 

Bijbeltekst van de dag

  • Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen en één met hem zijn. -- Filippenzen 3:7-9