Berichten uit de pastorie

De startzondag is geweest. Het was een mooie dag met een dienst vol beweging. Ja zelfs iedereen was in beweging gekomen met coach Jeroen. Allemaal (voor zover mogelijk) de macarena dansen.
En er waren nog meer activiteiten vol beweging, zoals een stoelendans met kinderen en opa’s en oma’s.

Het is een prachtig thema:
“Beweeg Mee! In het krachtenveld van Christus.” Een enthousiast begin. Een aansporing. Maar ik hoop dat het vooral ook een bewustwording is van samen ons laten belichten en aanspreken door God, door Christus. Zoals Jezus zei: “volg mij …”. Dat kan anders zijn dan wat ons eigen hartje begeert.De vraag wordt gesteld wat de kerk kan betekenen voor de politiek in deze tijd. De scriba van de Protestantse Kerk in Nederland, Kees van Ekris, reflecteert over het effect van verwachtingen scheppen terwijl de werkelijkheid weerbarstiger is. Hij deed dit op Prinsjesdag in de jaarlijkse Kroonbede in Den Haag, waar geestelijken en politici samenkomen.
Ik citeer: “De deceptie van onze tijd is nu juist de afstand tussen ideaal en werkelijkheid. Moderniteit belooft veel: toenemend gemak, toenemende welvaart, toenemende veiligheid. Maar de werkelijkheid is kaler en harder. En dus ontstaat er wat Govert Buijs een exploitable gap noemde. Het gat tussen ideaal en werkelijkheid is zo groot dat de frustratie van mensen te activeren is, te exploiteren.”
Er zijn politici die in dit gat springen met nieuwe verbeelding, met nieuwe beloftes, die onhaalbaar zijn. Dus nieuwe verbeelding is niet zonder risico.
Ik laat Kees van Ekris nog verder aan het woord:
“Het bijbelboek Ruth staat midden in een ruige tijd, tussen Richteren en Samuël in. In die tussentijd was veel gewelddadige taal in de ether, onrust onder de mensen, politieke consternatie. Rechters vielen tegen, profeten zwegen en dichters zaten dicht. In die tijd heeft iemand geweten: we moeten nu het verhaal van Ruth vertellen.
Ruth was Moabitisch, vrouw, weduwe, in zekere zin wees, migrant. Wat kun je zien, wat kun je leren? Dat het leven rauw is. Verlies op verlies. Dat je niks aan utopieën hebt als je weduwe bent, van de sociale dienst leeft, risico’s moet nemen, als er over je geroddeld wordt vanwege je komaf en je maar niet verder lijkt te komen. Het is een weldaad als we in onze tijd weer leren dat leven inspanning kost, dat ideaalbeelden leugens zijn die je frustratie vergroten.”
Het boekje Ruth is een nieuwe verbeelding voor die tijd, en leert ons dat we elkaar nodig hebben, Ruth en Naomi, Boaz, (immigrant, weduwe, rijke boer) en gezamenlijke inspanning leveren. “Ruth is een belichaming van de trouw/goedheid van God, van de niet-verplichte liefde die zichzelf opoffert.”
Dit wil ik niet voor mezelf houden, maar hier delen.